ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Αυτή είναι η σπορ Jaguar E-Type του 1966, σε έντονο κόκκινο με μαύρο σαλόνι.
Χειροκίνητο τετρατάχυτο κιβώτιο.
Έβγαζε ιπποδύναμη 265 άλογα.
Έπιανε τα 241 χλμ. την ώρα.
Μάλλον κανένα άλλο αμάξι της εποχής δεν έχει τον αέρα,
το στιλ, το λουκ, την αίσθηση αυτού του αυτοκινήτου.
Φανταστείτε πως έχουμε 1966.
Λήψη 51, δύο.
Κι είστε τόσο μεγάλη φίρμα…
Έρχομαι.
…που πρέπει ν' ανοίξετε δική σας αλυσίδα κινηματογράφων,
με το αστείο πρόσωπό σας για σήμα.
Σκέφτεστε σαν σταρ, ζείτε, ανασαίνετε και λειτουργείτε σαν σταρ.
Κι έχετε και το απαιτούμενο ταλέντο.
Αυτό το αμάξι οδηγείς, αν είσαι εκείνος ο θρύλος,
ο πολύ, πολύ ξεχωριστός καλεσμένος μου,
ο βασιλιάς της κωμωδίας, ο κ. Τζέρι Λιούις.
Είμαι στο Λας Βέγκας σήμερα, να τον παραλάβω με αυτό το αμάξι.
Μια Jaguar, ίδιο μοντέλο και χρώμα, που είχε και οδηγούσε
γύρω στο 1965, στην ακμή του.
Τον γνώρισα αρχές δεκαετίας του '90.
Με κάλεσε στον τηλεμαραθώνιό του.
Και να ο Τζέρι!
Από τις πιο αγαπημένες μου εισόδους στην καριέρα μου.
Το ότι ήρθες σημαίνει πολλά για μένα, φίλε.
Είχα εμμονή μαζί του από παιδί.
Έχω δει κάθε ταινία σου.
- Μικρός, σκεφτόμουν… - Τον λένε Τζέρι.
- Όπως εμένα. - Άρα ίσως να πετύχαινα.
Το 'χω πει ήδη και θα το ξαναπώ:
Δεν "πιάνεις" τον Τζέρι Λιούις; Δεν καταλαβαίνεις από κωμωδία.
- Ο Τζέρι; - Ναι;
- Ο Τζέρι είμαι. - Ο εβραίος.
Ναι, ο άλλος εβραίος κωμικός Τζέρι.
Καλά, τσακίσου κι έλα.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο,
με τους δύο καλύτερους κωμικούς Τζέρι όλων των εποχών.
- Τι έχεις να πεις; - Χριστέ μου.
Μια χαρά είσαι.
Πόσον καιρό μένεις στο Λας Βέγκας;
- Από το 1983. - Πω πω.
Πώς κι έτσι;
Έχουμε ίσως την καλύτερη ιατρική έρευνα
από κάθε άλλη πόλη στη χώρα, κάνουν απίστευτη δουλειά.
- Και… - Γιατί λατρεύουν οι εβραίοι την ιατρική;
- Α, ναι. - Τη λατρεύουν. Λατρεύουν τις αρρώστιες.
Λατρεύουν την ιατρική, τους γιατρούς.
Λατρεύουν τις αρρώστιες. Άρα, ναι.
- Τι είν' αυτό; - Σενάριο, ναι.
Τι θέλει εδώ;
Το ανοίγω όταν κάποιος ρωτά από περιέργεια πώς είναι τα σενάρια.
Μάλιστα.
ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ
- Το 'δα πολλές φορές πρόσφατα αυτό. - Ναι;
Και ξέρω την ιστορία, γιατί σου ζήτησαν να το γυρίσεις,
επειδή ο Σταχτοπούτος ήταν να βγει το καλοκαίρι.
- Ναι. - Αλλά αργούσε.
- Ναι. - Και δέχτηκες να γυρίσεις αυτό.
Έτσι.
Αλλά κατά βάθος δεν είχες πολύ υλικό έτοιμο στο ξεκίνημα.
Όχι και πολύ.
Κι είμαι πολύ περίεργος, πώς το ετοίμασες στα γυρίσματα… σε τρεις εβδομάδες;
Ναι.
Είχες άλλους σεναριογράφους να σε βοηθούν;
- Όχι. - Έλα τώρα!
Έγραψα ένα σενάριο 169 σελίδων σε 11 μέρες.
Στη γραφομηχανή;
- Ηλεκτρική ΙΒΜ. - Μάλιστα. Όλο μόνος σου;
Ναι. Και…
με τόνους από αυτά εδώ.
- Τόνους! - Μπλοκ;
Έτσι γράφω κι εγώ.
Και μετά…
τα βάζω όλα μαζί και βγάζω το τάδε.
Και πάμε παρακάτω.
Το δε μοντάρισμα είναι πολύ περίπλοκο.
Αλλά το λατρεύω.
Περνάω υπέροχα όταν δουλεύω.
Εμένα εκείνο που μ' αρέσει, τώρα που τα βλέπω…
Κερδίζεις αναγνώριση σε πολλά επίπεδα.
Μπορείς να κάνεις τον χαζό, να γελούν που σε βλέπουν.
Στο Διαδίκτυο υπάρχουν πλάνα από πρόβες για το Παιδί για Όλες τις Δουλειές.
Να ψάχνεις τα τηλέφωνα,
γιατί δεν ήξερες ποιο απ' όλα χτυπούσε.
Δείχνουν ότι αρχικά θα έπαιζες τη σκηνή όρθιος.
Ναι.
Και μετά αποφάσισες να 'σαι καθιστός.
Αλλά η πρόβα είναι πάρα πολύ αστεία.
Ναι.
Άρα δεν υπήρχε άλλος σεναριογράφος στο πλατό;
Όχι. Ποτέ.
- Και σκηνοθετείς κιόλας. - Ναι.
- Και πρωταγωνιστείς. - Ναι.
Πολλά μου φαίνονται.
- Είναι. - Έκανες όλες τις δουλειές.
- Κάθε δουλειά της ταινίας, εσύ. - Ναι.
Σ' εξαντλούσε αυτό;
Είναι κουραστικό να κάνεις κωμωδία, ε;
Νομίζω ότι ο λόγος είναι πως ποτέ δεν μένουμε ικανοποιημένοι.
Ποτέ.
Κωμωδία θα πει να ρισκάρεις απερίσκεπτα.
Κι έχω μείνει δυσαρεστημένος με μερικές
από τις πιο αστείες μ… που έχω βάλει στις ταινίες.
Και η διανομή ρόλων, ήσουν εξαιρετικός και σ' αυτό.
Δεν είσαι ποτέ σε κάποια σκηνή μ' έναν ηθοποιό που δεν ήταν πολύ δυνατός.
Έχουμε μπριζόλα, παϊδάκια, μοσχάρι, αρνί.
Δεν σκέφτεσαι ποτέ "Αυτός εδώ θα μου κλέψει την παράσταση";
- Όχι. - Δεν σε νοιάζει, ε;
- Ελπίζω. - Ναι.
Ελπίζω.
- Νομίζω η μπριζόλα… - Μια μπριζόλα. Νιαμ!
Και πώς τη θέλετε;
Μέτρια ψημένη, ελαφρά ψημένη,
καλοψημένη ή με το αίμα της.
- Στιγμιαίος, ντεκαφεϊνέ, φίλτρου, κακάο… - Περίμενε.
Πώς γνώρισες την Κάθλιν Φρίμαν;
Είχα ανάγκη μία Κάθλιν Φρίμαν.
Ναι.
- Και τη βρήκα. - Ναι.
- Και… - Είναι σπουδαία.
- Ήταν μαζί μου σε 12 ή 13 ταινίες. - Πω πω.
Είσαι παράλογη. Αν μπει κανείς…
- Πες ένα ζώο, το μεγα… - Ζώο; Το πιο μεγάλο; Βόδι.
- Να το! - Νόμιζα ότι γλίτωσα.
Μπά, τίποτα.
Σε πολλές ταινίες, όταν παίζεις κάποιον που είναι, ας πούμε,
κατατρεγμένο άτομο,
όπως ο Σταχτοπούτος ή ο Περιπλανώμενος,
δεν έβγαζες ποτέ ό,τι κόσμημα φορούσες.
- Γιατί; - Δεν ξέρω.
Τζέρι, έχω την αίσθηση ότι το δαχτυλίδι στο δεξιό μικρό σου δάχτυλο,
το φοράς εδώ και πολύ καιρό.
- Από την μπαρ μίτζβα μου. - Άντε!
- Ναι. - Έλα τώρα.
- Από την τελετή ενηλικίωσης; - Ναι.
Να γραφτεί στην Τορά!
Γιατί στην εποχή σου το φορούσατε στο μικρό δάχτυλο;
- Τ' αγόρια το 'βγαλαν αυτό. - Μάλιστα.
Κι αν φορούσες δαχτυλίδι,
έπρεπε να πεις σε κάποιον πού το βρήκες.
Όχι μόνο να το μοστράρεις.
Έπρεπε να ξέρεις πού είχε βρεθεί και γιατί το φορούσες.
"Τι το φοράς στο μικρό δάχτυλο; Δεν είσαι δικός μας".
Πάλι στο Παιδί για Όλες τις Δουλειές, μ' αρέσει το περπάτημα στην αίθουσα.
Που όλο αλλάζει γνώμη αυτός, πώς θα περπατάει.
Κάτι που πάντα με συναρπάζει σε σένα
είν' ότι, όπως βάδιζες εκεί,
έλεγες οχτώ ιστορίες με αυτό το ένα και μόνο περπάτημα.
Και μ' αρέσει που κοντοστέκεσαι, πριν από το τέλος.
- Εσύ τις ψάχνεις τις λεπτομέρειες. - Ναι.
Οι πιο πολλοί ούτε καν τις καταλαβαίνουν.
Όπως στο τηλέφωνο.
"Τι θα γίνει μετά; Πόσες στιγμές να στήσουμε;"
"Με πόσες το τραβάμε, πόσες είναι λίγες;"
- Το δοκιμάζεις και βλέπεις. - Έτσι.
- Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω σήμερα. - Κι εγώ, Τζέρι.
Έχω μάθει από πολλούς, σχετικούς και μη με τη δουλειά μας,
πώς νιώθεις για το έργο μου.
Έτσι ένιωθα κι εγώ για τον Σταν Λόρελ.
- Και… - Σοβαρά;
Ακριβώς το ίδιο.
Ήταν κι αυτός άνθρωπος με τρομερή πολυπλοκότητα στο έργο του.
- Ναι. - Πολύ περίπλοκος.
Το πρόσωπό του δήλωνε ταυτόχρονα τόσο πολλά μαζί.
Του έστελνα το σενάριο.
Και μου το επέστρεφε, με…
Αν ήταν 130 σελίδες, μου είχε σημειώσεις στις 100.
- Πω πω. - Το κουβεντιάζαμε ως αργά τη νύχτα.
Ποιοι άλλοι κωμικοί σού άρεσαν;
Σχεδόν όλοι όσοι είχαν τα φόντα.
Τους άλλους ήθελα να τους σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια.
Να τους εκτελέσω, κι αυτούς και τους γονείς τους.
Τι δεν σου άρεσε να κάνει ο κωμικός;
Να μην έχει τα φόντα.
"Πώς τολμάς και δοκιμάζεις να περπατάς έτσι!
Δεν βγάζει γέλιο!"
Ναι, αλλά έτσι αδικείς όσους δεν έχουν τα δικά σου χαρίσματα.
Ελάχιστοι υπάρχουν που μπορούν να είναι απίθανα ταλαντούχοι, αστείοι,
και να παίζουν κι αυτόν τον ρόλο.
- Σωστό. - Αυτό εδώ είναι μαθηματικά, αρχιτεκτονική.
Θέλει ψιλοδουλειά, γίνεται αργά.
Είναι ανιαρό.
Η πλήξη σ' εμποδίζει να προχωρήσεις.
Σε υποχρεώνει να μείνεις ως τη στιγμή που παύει να είναι πληκτικό.
Θεωρείς ότι έχεις το πιο ωραίο μαλλί στην ιστορία της σόου μπίζνες;
Ναι.
- Και δεν έχεις χάσει ούτε τρίχα. - Ποτέ.
Μοιάζεις του Σούπερμαν, αλήθεια.
Του μοιάζεις πολύ.
- Είχε πάντα μια μπούκλα… - Ναι.
Θυμάμαι τι κάνουμε, Τζέρι.
Και ποτέ μα ποτέ δεν αφήνομαι να ξεχάσω
- αυτήν την ελευθερία. - Ναι.
- Το γέλιο. - Ναι.
- Και το ότι δεν χρειάζεται να μάθω γιατί. - Έτσι.
- Απλά πάω και γελάω. - Ναι.
Μετά γνωρίζω μια μητέρα.
Λέει "Ο γιος μου… πήγε στον γιατρό.
Και μας είπαν ότι δεν θα φτάσει στα 14. Είναι στα 13 τώρα".
Ναι. Κοίτα, εγώ προσπαθώ να κάνω εκπομπή κωμωδίας τώρα.
Είναι συγκινητικό αυτό, αλλά…
- Σε βλέπω μια χαρά. - Ευχαριστώ.
- Αλήθεια. - Ευχαριστώ.
Ήθελα να σου δείξω πόσο σέβομαι κι εσένα και το έργο σου.
Είναι ολοφάνερο.
Έχω μια ιδέα. Θες έναν καφέ;
Ναι.
- Εγώ δεν πίνω καφέ. - Δεν πίνεις;
- Όχι. - Τότε, δεν ρίχνουμε μαζί έναν υπνάκο;
Θεέ μου, τι ωραίο αυτοκίνητο.
Έμαθα ότι είχες ένα ολόιδιο παλιότερα.
Παλιά, ναι.
- Θυμάσαι να το οδηγείς; - Ναι. Η XKE.
Είναι κι αυτό κάτι που λατρεύω σε σένα.
Είσαι ο πρώτος, ιστορικά, που βρήκες πώς γίνεται να οδηγείς αστεία.
Εκεί που οδηγείς τη Rolls Royce στον Σταχτοπούτο,
και το αμάξι πάει σαν να τρεκλίζει.
- Ξεκαρδιστικό. - Ναι.
Ουδείς είχε βγάλει γέλιο μ' ένα αμάξι…
- Δύσκολο. - …ως τότε.
Σου φαίνεται ποτέ ότι μερικά ονόματα φαρμάκων
είναι λέξεις που σκάρωσες εσύ;
- Λέξεις του Τζέρι Λιούις. - Ναι.
Γυναι-Λοτριμίν.
Φλονέις.
Πλάβιξ.
Λέξεις Τζέρι Λιούις.
Ξέρεις τι άλλο έχω;
Ένα CD με ψεύτικα τηλεφωνήματα, με τις φάρσες που έκανες.
Είναι απίθανα αστεία αυτά τα τηλεφωνήματα.
- Α, ναι. - Εμπρός;
- Ο Ρούντι; - Ναι, ο Ρούντι.
Τζιμ Μπέλινγκ, από Πλαστικά Πλαστικά.
Ασχολούμαι με τα πλαστικά…
- Θέλω να σου στείλω ένα πλαστικό. - Μέσα.
Τέλεια. Θα με βοηθήσεις σ' ένα θεματάκι;
- Εντάξει. Σε τι; - Σου κάνω μήνυση.
Το διασκέδαζα πολύ αυτό.
Πιστεύεις ότι το να 'σαι λίγο θυμωμένος σε κάνει αστείο;
- Ναι. - Αλήθεια;
Ναι.
Εγω νομίζω ότι η κωμωδία κάνει όλον τον κόσμο πιο ελαφρύ.
- Από τα βάρη… - Ναι.
…τα βάσανα, τα βάρη της ζωής.
Σίγουρα.
Να το το "Omelet House".
Εδώ συχνάζεις;
- Ναι. - Μ' αρέσει.
Πόσοι, θα έλεγες, εκείνης της εποχής, ήταν πολύ καλοί στη σκηνή;
- Υπήρχαν κάποιοι πολύ καλοί κωμικοί. - Ναι.
Θα 'λεγα ίσως έντεκα.
- Έντεκα. Και τώρα έντεκα είναι. - Ναι.
Πόση ώρα ήθελαν τότε έναν κωμικό στη σκηνή;
Οκτώ λεπτά.
"Έκλειναν" εννιά άτομα για οκτώ λεπτά, να η παράσταση των 72'.
Το λατρεύω που οι κωμικοί μιλούν με λεπτά.
- Ελάχιστος κόσμος μιλά με λεπτά. - Ναι.
Για να επιζήσεις ως κωμικός, το λεπτό…
Τα δέκα λεπτά διαφέρουν πολύ από τα 15.
- Σωστό. - Έτσι;
- Φυσικά. - Είναι θέμα λεπτών.
Σκεφτόσουν ποτέ ότι τα σορτς που φορούσατε το '60 παραήταν κοντά;
- Ναι. - Παραήταν.
- Κοντά. - Ναι.
- Αποφασίσατε, κύριοι; - Εγώ θέλω… τρία αβγά μάτια, μελάτα.
- Μάλιστα. - Μελάτα.
Ναι, μελάτα.
Και μια μεγάλη μερίδα μπέικον, πολύ, πολύ τραγανό.
Μάλιστα.
Τα δικά μου τα θέλω σφιχτά.
Εντάξει. Θέλετε αβγά μάτια, σφιχτά;
- Ναι. - Μάτια, σφιχτά.
Έτσι τα κάνουν.
- Πάνε χρόνια που έχει πέραση αυτό. - Ναι.
Μάτια και σφιχτά.
- Πατάτες θέλετε; Φρεσκοκομμένες; - Εγώ δεν θέλω.
- Μερικές φέτες φρέσκια ντομάτα; - Δεν θέλω.
Πίτα κολοκύθα ή μπανάνα;
Όχι, δεν θέλω.
- Μόνο τα τρία αβγά μάτια θα πάρετε; - Δεν τελείωσα.
Εντάξει.
Σας ακούω.
Είναι αστείο "τύπου Τζέρι Λιούις".
- Πώς σε λένε; - Σας τα φέρνω. Βάλερι.
- Βάλερι; - Βάλερι.
- Όπως τον πατέρα μου. - Μάλιστα.
Η περιέργειά σου, όταν πρωτομπήκες στον κινηματογράφο…
"Πώς λειτουργεί αυτό;
Ποιος κάνει τι εδώ πέρα; Και πώς;"
Ελάχιστοι που στέκονταν μπροστά από τις κάμερες…
- Τα ξέρουν αυτά. - Ναι, θέλησαν να τα μάθουν.
"Ποιος έκανε μοντάζ εδώ; Τη διανομή ρόλων;
Γιατί; Τι δουλειά κάνει αυτό εκεί; Γιατί είναι αυτό το φως εδώ;"
Βέβαια. Διότι ποιος αποφασίζει τι γίνεται και τι όχι;
Εκείνος που θα παίξει τον ρόλο έχει δικαίωμα να πει
- "Κάτσε. Αυτό μπορεί να βγει αστείο". - Ναι.
Τώρα πια όχι.
Αυτό εδώ είναι…
ό,τι πιο τρελό έχω δει ποτέ, αυτό μπροστά σου.
Μόνο που δεν βρίσκω το αλάτι.
Μου μένει άλλο όπλο για να σε σκοτώσω; Κανένα!
Ευχαριστώ.
Πολλοί θεωρούν το μπέικον βλαβερό.
Ποιος το 'πε αυτό;
Δεν ξέρω. Κάπου το άκουσα, νομίζω.
Ίσως παντού.
Πώς ήσουνα μικρός; Σε θεωρούσαν τρελό οι γονείς σου;
Αλήθεια; Τι έκανες;
Ό,τι κάνω και τώρα.
- Λίγο μπέικον ακόμα! - Εντάξει.
Ζει ακόμα αυτός! Ευτυχώς, είναι ανάλατο.
Ούτε όλο το γουρούνι δεν έχει τόσο αλάτι.
Ξέρεις γουρούνια που ζουν;
Τώρα πια όχι. Έδωσαν όλα τη ζωή τους γι' αυτό εδώ το πιάτο.
Πότε πρωτοέπαιξες το σκετς "Κυρία";
- Στο κλαμπ Copa. - Σοβαρά;
Καθόταν μία με τουρλωμένο τον πισινό.
Είχα να βγω στη σκηνή, με περίμενε ο Ντιν.
Και της κάνω: "Κυρία!"
"Κυρία!"
Για να φύγει από τη μέση.
Εκείνο το κλαμπ τότε
πρέπει να είχε τον πιο ωραίο ήχο γέλιου.
Ο πιο ωραίος ήχος που θ' άκουγες ποτέ σου.
Πόσο είχε η είσοδος για να σας δουν;
Είχε 7.900 δολάρια.
Ένας αρχισερβιτόρος αγόρασε σκάφος. Σκάφος 14 μέτρα!
- Δικά μου. - Ναι, πόσο είναι;
- Μόνο 25 δολάρια. - Ναι.
Τα 23 για το μπέικον.
- Τζέρι, σ' ευχαριστώ πολύ για όλα. - Εγώ ευχαριστώ, Τζέρι.
- Σ' αγαπώ. - Πέρασα πολύ ωραία.
- Σ' αγαπώ κι εγώ. - Να 'σαι καλά.
- Δεν ξέρεις από πότε. - Ευχαριστώ.
Είσαι απίθανος τύπος.
Το 'χω ξανακούσει αυτό.
- Θα περνούσαμε καλά αν γράφαμε μαζί. - Πολύ θα μ' άρεσε.
Έτσι νομίζω.
Ο ένας μας γεννήθηκε σε λάθος εποχή.
Κι ακόμα δεν κουράστηκες να τραβιέσαι στη σκηνή;
Όχι.
Αλήθεια; Δεν σου τη σπάει;
Περιμένουν 4.000 άτομα να γελάσουν.
Δεν θες να κάθεσαι σπίτι, ε;
Άρα, δεν υπάρχει τέλος. Έτσι λες.
- Δεν υπάρχει τέλος. - Ποτέ.
Πότε έφαγες πρωινό τελευταία;
Το τελευταίο μου πρωινό; Ποτέ. Πάντα πρώτο το τρώω.
Τρώνε το πρωινό τελευταίο;
ΤΖΕΡΙ ΛΙΟΥΙΣ 1926 - 2017
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου